Przedszkole Samorządowe Nr 32 z Oddziałami Integracyjnymi „Bajkowe Miasteczko” w Białymstoku.

 

  

            Terapię pedagogiczną, inaczej stymulację (pobudzenie) rozwoju małego dziecka, należy rozumieć jako świadome, systemowe oddziaływanie specjalistów i środowiska domowego na wszystkie sfery poznawcze, w celu optymalnego niwelowania skutków zaburzeń spowodowanych uszkodzeniami genetycznymi lub okołoporodowymi. Dzięki nieustannemu dopływowi świadomie organizowanych bodźców, w każdym tygodniu życia dziecka kształtują się nowe umiejętności i utrwalają osiągnięte sprawności.

Niepodważalnym prawem każdego dziecka jest jego rozwój, najbardziej znaczący w pierwszych latach życia. Proces uczenia się małego dziecka polega na dążeniu do wiedzy, umiejętności i doświadczeń. Każde dziecko posiada wrodzone mechanizmy poznawcze, są to: naśladownictwo i popęd poznawczy. Zauważenie jego dążeń rozwojowych, potrzeb i możliwości, a także umiejętne wyjście im naprzeciw, pozwoli jak najskuteczniej ten rozwój wspomagać i ukierunkowywać, a jednocześnie da dziecku poczucie radości i przyjemności.           

            Poznanie możliwości i potrzeb każdego dziecka oraz znajomość etapów rozwoju funkcji poznawczych pozwala zatem na planowanie pracy terapeutycznej tak, by wspierać strefy najbliższego rozwoju (umiejętności, których pojawienie się oczekiwane jest rozwojowo), a także maksymalnie wykorzystać naturalny potencjał dziecka, jak też stworzyć mu warunki i możliwości doświadczania w różnych warunkach i sytuacjach, by usprawniać lub kompensować zaburzone czy też opóźnione funkcje. Terapeuta odwołując się do umiejętności podstawowych każdego dziecka, bez względu na jego wiek życia w terapii odnosi się do wieku umysłowego, to znaczy do etapu osiągniętego dla danej funkcji psychicznej. A zatem zawsze określa , co już dziecko potrafi i w stosunku do tych podstaw planuje swoje działania.

Celem działań pedagogicznych podejmowanych w ramach wczesnego wspomagania rozwoju jest zapobieganie pogłębianiu się niepełnosprawności u dziecka, izolacji bądź marginalizacji rodziny oraz przygotowanie dziecka do podjęcia nauki w szkole we właściwym czasie, a także pomoc rodzinie w akceptacji niepełnosprawności dziecka i wypełnianiu zadań opiekuńczo – rehabilitacyjnych w domu. Najważniejsze przy tym jest osiągnięcie samodzielności życiowej dziecka, odpowiedniej do wieku i osiągniętego rozwoju.           

            Realizacja założonych celów działań pedagogicznych umożliwia stworzenie optymalnego planu ogólnej stymulacji dzieci z dysfunkcjami rozwojowymi i przygotowania ich do względnie niezależnego funkcjonowania w społeczeństwie. Na skuteczność i efekty oddziaływań  pedagogicznych składa się  umiejętność wnikliwego poznania sytuacji dziecka, tego, co się z nim dzieje oraz szukanie najlepszych sposobów niwelowania trudności. A więc istotą terapii musi być indywidualne jej dostosowanie do konkretnego dziecka (jego potrzeb, temperamentu, możliwości poznawczych, specjalnych uzdolnień). Ważne jest elastyczne podejście do programu terapii.  Dobre rezultaty  w organizowaniu i prowadzeniu terapii pedagogicznej osiąga się poprzez umiejętność okazywania zainteresowania, stworzenia aury życzliwości i zaufania, poczucia bezpieczeństwa, by wesprzeć dziecko emocjonalnie, tak aby praca z dzieckiem dawała satysfakcję obu stronom.

            Praca z dzieckiem wymaga od nauczyciela, pedagoga, terapeuty umiejętności przekazywania wiedzy i zachęcenia do podjęcia wyzwań, stwarzania sytuacji problemowych oraz podejmowania prób ich rozwiązywania. Aby zachęcić dziecko do podjęcia działań podczas pracy wychowawczo - dydaktyczno – terapeutycznej wykorzystywane są metody, które poprzez różne formy aktywności dziecka sprowokują je do wspólnych doświadczeń.  A więc w procesie terapii zasadne jest kreatywne dostosowanie ćwiczeń do indywidualnego dojrzewania każdego dziecka potrzebującego wczesnej interwencji terapeutycznej, inaczej mówiąc powinny być dostosowane do jego realnych możliwości psychofizycznych  i mieścić się w strefie najbliższego rozwoju. Ćwiczenia nie mogą być zbyt łatwe ani zbyt trudne, gdyż nic nie wnoszą do rozwoju dziecka i nie mają wartości terapeutycznej. Dziecko wykonując zadanie musi mieć wsparcie terapeuty, a także przekonanie, że sobie poradzi.

            Dziecko kształtuje i rozwija swoje umiejętności poprzez działanie – aktywność własną, a nie bierne przyswajanie. Dlatego warunkiem, aby dziecko czegoś się nauczyło, jest zorganizowanie serii sytuacji, w których ma ono szansę zdobyć odpowiednią porcję doświadczeń. Następnie nauczyciel - terapeuta musi pomóc dziecku w przetwarzaniu tych doświadczeń w schematy umysłowe. Aby oddziaływania terapeutyczne były skuteczne, ważne jest dostarczenie dziecku odpowiedniej jakości i ilości tych doświadczeń.

            Zaplanowane oddziaływania terapeutyczne odbywają się systematycznie, na bieżąco monitorowane i modyfikowane w zależności od potrzeb przy współpracy z rodzicami dziecka.

            Terapia pedagogiczna to nie tylko stwierdzanie braków rozwojowych, dydaktycznych, umiejętność diagnozowania i oceniania rozwoju psychosomatycznego, to przede wszystkim przewidywanie możliwości rozwojowych w wyniku kompetentnego postępowania.

            Stąd też wynika potrzeba takiego wychowania i takiej edukacji, by pojawił się pewien styl bycia i myślenia, który pozwoliłby ująć istotę rzeczy nie tracąc nic z człowieczeństwa:

"Pokaż mi i powiedz, a zapamiętam,

pozwól wziąć udział, a zrozumiem,

bądź mi wzorem do naśladowania."

  

 mgr Anna Zalesko

pedagog specjalny

  

 

  

 

        Dzieci już od swoich najmłodszych chwil odczuwają potrzebę ruchu. Wyrażają ją w różny sposób, jedną z tych form jest taniec. Jest on jedną z najstarszych form sztuki.  Zajęcia taneczne wspomagają wszechstronny rozwój dzieci we wszystkich sferach: społecznej, fizycznej, emocjonalnej. Taniec angażując wszystkie zmysły: słuch, wzrok,dotyk, równowagę wpływa na stymulację integracji sensorycznej – czyli prawidłową organizację wrażeń sensorycznych (bodźców) napływających przez receptory.
Taniec rozwija kreatywność, inwencję twórczą, a także kształtuje pewność siebie, poczucie własnej wartości, rozwija w dziecku poczucie tożsamości narodowej, wrażliwości na kulturę polską i swojego regionu.

        Z tą myślą z inicjatywy p. Walentyny Wądołkowskiej w roku powstało Koło Tańca ludowego, które później przybrało nazwę ”Podlasiaczki z Pułaskiego”. Współprowadzący zajęcia koła ludowego przez lata zmieniali się. Obecnie zajęcia te prowadzą 4 nauczycielki przedszkola: Walentyna Wądołkowska, Ewa Sobotko, Aneta Jakubowska, Magdalena Sokólska. Zajęcia odbywają się w każdy poniedziałek i trwają 60 minut. Na zajęciach oprócz nauki tańca ludowego z  Podlasia, ludowych tańców narodowych dzieci uczą się  podlaskich pieśni ludowych, ostatnio również białoruskiej pieśni ludowej. Poza nauką tańca i śpiewu program zajęć obejmuje ponadto: zabawy muzyczno – ruchowe, improwizacje ruchowe do muzyki, ćwiczenia inhibitacyjno – incytacyjne, improwizacje ruchowe do muzyki, ćwiczenia odprężające, jak również ćwiczenia rytmiczne, akompaniament na instrumentach perkusyjnych.


        Koło nasze bierze udział w przeglądach tanecznych i muzycznych na terenie naszego miasta. Organizowane są również występy dla rodziców w przedszkolu, podczas dni otwartych w przedszkolu, oraz podczas odbywającego się na początku czerwca Festynu Rodzinnego. Ponadto corocznie zespół występuje w Uniwesyteckim Dziecięcym Szpitalu Klinicznym w Białymstoku., aby choć trochę rozweselić małych pacjentów. Aby występy były jeszcze ciekawsze dzieci występują w specjalnie zaprojektowanych i uszytych strojach wzorowanych na dawny strój podlaski.

        Dobrym duchem naszego zespołu jest p. Grażyna Kuklińska. W czasie przygotowywania pieśni i układów tanecznych często inspirujemy się zbiorem piosenek i tańców pt. „Jestem sobie Podlasianka” oraz „Na Podlasiu byłem”.

        Przesłuchania do naszego koła odbywają się we wrześniu. Odbywają się one w formie zajęć tanecznych uwzględniających ćwiczenia z zakresu koordynacji ruchowej, poczucia rytmu, umiejętności wokalnych.

Wszystkie chętne dzieci serdecznie zapraszamy!

                                                                                                                                                                                                                                            Opracowała: Magdalena Sokólska


 

Adaptacja dziecka 3-letniego do warunków przedszkola.

Jak przygotować dziecko do pobytu w przedszkolu:

  • zapoznanie z przedszkolem: oglądanie sal, ogródka przedszkolnego, zabawek, krótki kontakt z przyszłym nauczycielem i dziećmi,
  • omówienie planu dnia i przedszkolnych obyczajów
  • ,rozmowy o przedszkolu ze znajomym dzieckiem, które lubi chodzić do przedszkola,
  • opowieści rodziców jak to było, gdy oni chodzili do przedszkola,
  • uświadomienie dziecku zalet przedszkola: wielu nowych kolegów, dużo zabawek, poznanie nowych wierszyków i piosenek,
  • wspólne z dzieckiem kupowanie kapci i worka, potrzebnych przyszłemu maluchowi.

„NA DZIEŃ PRZED PÓJŚCIEM DO SZKOŁY”

        Rewolucją w życiu dziecka, jest pójście do szkoły. To ważne wydarzenie dla jest tak samo ważnie dla dziecka jak i dla rodzica. Pierwsze kroki stawiane z trudem w szkole mają ogromny wpływ na postawę dziecka podczas wszystkich lat edukacji. Zadaniem Rodziców jest przygotować dzieci tak, aby dzięki dobremu startowi były szczęśliwe i spełnione w szkole. Na powodzenie szkolne wpływa wiele czynników, które są ze sobą powiązane. Dziecko przekraczające próg szkolny, powinno posiadać zespół umiejętności przydatnych w szkole, określanych jako dojrzałość szkolna. Polega ona między innymi na tym, że dziecko jest gotowe do rozpoczęcia systematycznej nauki, jest gotowe do wejścia w nowe obowiązki i nowe środowisko. Ponadto charakteryzuje go dojrzałość fizyczna jak i umysłowa, społeczna i emocjonalna.

Żywienie dzieci w wieku przedszkolnym.

            Rola wychowawcza przedszkola w zakresie higieny żywienia dzieci polega na kształtowaniu w nich odpowiednich nawyków żywieniowych oraz na podnoszeniu poziomu kultury żywienia. Prawidłowe żywienie w przedszkolu ma na celu dostarczenie dziecku odpowiednich składników pokarmowych koniecznych do jego rozwoju. Racjonalne odżywianie wywiera wieki wpływ na aktywność psychiczną, samopoczucie, na stosunek do zabawy, nauki i otaczającego świata.

Małe dziecko w integracji

     Termin „integracja” literatura słownikowa tłumaczy jako proces scalania, tworzenia harmonijnej i funkcjonalnej całości z części, zespolenie elementów w pewny całokształt.

        W pedagogice specjalnej integracja oznacza zwartość społeczną poprzez zharmonizowanie wszystkich jej detali, co wyraża się akceptacją wspólnych systemów, wartości, norm i ocen. A więc, idea przemian, stwarzanie osobom niepełnosprawnym godnych warunków do rehabilitacji, sposobów organizowania zajęć, umożliwienia uczestniczenia w życiu, dostępności do wszystkich instytucji i sytuacji społecznych, z których korzystają pełnosprawni obywatele. Ma to zbawienny wpływ na zacieśnianie więzi psychospołecznych między obiema grupami społecznymi. Nie bez przyczyny

Aktywnośc fizyczna a zdrowie dziecka

        Zdrowie dziecka zależy od wielu wzajemnie ze sobą powiązanych czynników. Należą do nich między innymi zachowania zdrowotne i styl życia. Przed placówkami oświatowymi i domem rodzinnym stoi odpowiedzialne zadanie stworzenia dziecku możliwie najlepszych warunków do wszechstronnego rozwoju, z zachowaniem odpowiedniej proporcji między nauką, zabawą, odpoczynkiem biernym, a aktywnością fizyczną. Aktywność fizyczna to zachowania prozdrowotne, mające bardzo duży wpływ na prawidłowy rozwój fizyczny, psychiczny i społeczny. Już Arystoteles twierdził: „Zdrowie cielesne jest rezultatem poświęcenia się gimnastyce, człowiek zapada na zdrowiu, gdy zaniedbuje ćwiczenia”. Od najmłodszych lat determinantami zdrowia są ruch, aktywna postawa wobec zdrowia i nawyki higieniczne.

Adaptacja dzieci w przedszkolu

           Zagadnienie adaptacji do warunków przedszkolnych dotyczy nie tylko dzieci najmłodszych, ale każdego dziecka, przekraczającego po raz pierwszy progi przedszkola. Liczne badania psychologów i pedagogów potwierdziły, że większość dzieci już około drugiego roku życia przejawia potrzebę szerszych kontaktów społecznych, zastąpienia swojej mamy w zabawie dziećmi, a odpowiednią dojrzałość uczęszczania do przedszkola dziecko osiąga już w wieku trzech lat. Adaptacja przebiega jednak w bardzo zróżnicowanym tempie, w indywidualny sposób. Uzależnione jest to, między innymi, od predyspozycji psychicznych dziecka, jego doświadczeń społecznych i emocjonalnych w rodzinie. Różne są też przejawy adaptacji dzieci do nowych warunków życia.